16 A bondade da tía Ádega topa unha promesa de felicidade

dous-sempre_0015

Para cumplir a manda dunha rica señorona houbo unha Santa-Misión na vila. Os frades pregadores apouvigaban os espritos petando en todas as concencias co seu terríbel «Dies irae». No derradeiro sermón homes e mulleres, baixo a pauliña do pregador, impaban de medo a condenarse. Entón o misioneiro, con voz esgalichada, anuncióu que ao mediar a noite tocarían a morto as campás da eirexa, chamando ás almas ao arrepentimento. Sería o sinal para que se restituísen as honras e os proveitos roubados; sería un aviso do Alén para que os poseidos de resentimento soupesen perdoar.

Esta noite —decía o pregador— deixade as portas abertas, e os vosos nemigos entrarán a pedirvos perdón. Abride tamén os brazos para recibilos con ledicia, coma se fosen irmáns que volven de lonxe.

Aquela noite todos os veciños deixaron as portas abertas, de par en par, e agardaron sentados e cheos de aparente caridade cristián; mais no fondo do fondo das concencias fedelláballes o endiañado orgulo de perdoar homillando, ou o desexo malsán de descobrir nemigos encobertos. Abonda decirvos que o mesmo cacique don Andrés mandóu á criada que deixase as portas da casa abertas, por si algún veciño arrepentido quixese pedirlle perdón…

E pasóu que todos se sentiron magoados de inxusticia, e dispostos a perdoar; pero ninguén sintéu necesidade de valdeirar na casa do próximo a folica dos pecados. Somentes a tía Ádega remexéu os limos da concencia con tal homildade que se sintéu pecadora.

—Anda, Pedriño, imos deseguida a casa de don Andrés.

Cando na estantiga do campanario soaban as badaladas arrepiantes, a vella e o sobriño atravesaron as rúas da vila, senlleiras, mortas de soedade. Chegaron á porta de don Andrés i entraron na casa.

O vello lurco agardaba apoltronado nunha cadeira de coiro.

—Vaites, vaites, Ádega. ¿E tí, muller qué me fixeches?

—¡Eu, Andrés, pequéi de pensamento! Téñoche moita xenreira e pedinlle a Santa Rita que te arruinases, que ardesen os teus papeles e que un día chegases a necesitar do meu sobriño. Veño a pedirche perdón, polo amor de Deus.

—Boeno muller, boeno. ¡Ai, se todos fosen tan anxeliños coma tí! Porque ¿sabes? as xentes desta vila sonche moi ruíns e ten que vir un castigo do Ceo.

—¡Non hai temor de Deus!

—¿Tí viches pardales este ano?

—Home, non reparéi…

—¿Tí viches anduriñas?

—Non me decato…

—Pois eu dígoche que hai presentimentos de peste. Ten de vir un castigo ¿sabes? porque a xente non ten medo á xusticia divina. Agora nin a mín me respetan. Nin a mín, ¿sabes?, que os podía mandar prender a todos. Somentes tí, boa muller, vesme pedir perdón; porque és do meu tempo, do tempo en que había respeto.

Seguiron falando. Don Andrés enfonchado como un patriarca xusto. A tía Ádega esmirriada, de pé, co mangallón do sobriño á súa veira. A leria do cacique ía coutando, paseniña, as xenreiras da vella, que sentía ollecer a lembranza do melido amor de outro tempo.

—Pois para que vexas cánto te estimo —dixo don Andrés— vou pedirlle ao ministro da Facenda un destino de seis mil reás para Pedriño. Un destino para toda a vida, ¿sabes? E por seres tí, muller de tanto ben, eu non vou levarche máis de cen pesos.

—Ai, Andrés, se tal fixeras eu morrería marmulando a teu nome.

Cando a tía Ádega e o sobriño chegaron de volta ao fogar, apertáronse co corazón trubado de felicidade. Ela de ver aberto o porvir do sobriño; el de ver o contentamento da vella.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *