27 A vida de Pedro é un inferno frío

dous-sempre_0026

A muller de Pedro esmaiábase de fasquías e deixábase cair esmorecida nos brazos da súa nai para gomitar… No peito da siña Filomena ecoaban as queixumes da filla iñocente… A nai ridiculosa e a filla mixiriqueira.

Pedro andaba fuxido de medo, porque a sogra comíalle os ollos, chea de xenreiras, e parecía decirlle:

—¡Pola túa culpa, lobo carniceiro!

E o probe xenro, cos ollos achuídos, parecía disculparse:

—¡Foi sen querer, señora!

E por riba inda viñan as mangoleteiras do taller, con andrómenas e requilorios, cando a mestra gomitaba.

—¡Ai, miña probe, cantas está pasando!

As costureiras cataban a Pedro e acusábano con ollos asañados:

—¡Habías de empreñar tí, larchán!…

E Pedro, apouvigado, respondía para os seus adentros:

—¡Eu qué sei! Esas sonvos cousas de Deus!

Velahí como o coitado manxador trocóuse nunha besta brava, nun cocho adoecido, nun alacrán pezoñento…

A carraxe da siña Filomena tremelucía diante de Pedro, e a teima duróulle nove meses arreo; pero cando a vella tivo no colo un meniño de manteiga e veu á súa filla ditosa e feliz, entón o xenro non foi ninguén; coma se non tivese parte naquela obra.

As costureiras louvaban a fermosura do neno.

—¡Ai, qué bonito é! ¡Ai, canto se parece a seu pai!

E a siña Filomena non gustaba deses alaudos.

—¡Quén lle dera ao meu xenro!

A siña Filomena fíxose dona da criatura e nin a mesma nai podía gozar dela; pero a Pedro nin tan siquera lle consentía mirala. Axiña que o probe home intentaba debruzarse no berce, surdía a voz da vella:

—Hisca, hisca de ahí, que vas despertar o meniño.

Pedro rematóu por non sentirse pai, e adicóuse á bóa vida; pero a sogra guindáballe axes a eito cando o vía sentado.

—Calquera día en Alemaña inventan monifates máis intelixentes que ti. ¡Ameneia ese corpo, babión, que che vai dar a cambra!

E Pedro, farto dos aldraxes da sogra, prefiréu aboiar polas rúas a servir de arrangallo na casa. Emparellóu cun compañeiro de oficiña —o catador de viño tinto— e os dous mataron a tarde na taberna, a comer e beber. Esta foi a primeira caída. Dispóis viñeron outras, deica verse na obriga de entregar nas poutas do taberneiro a paga enteira dun mes.

Compre decirvos que Pedro non foi vencido pola bebida senón polos chourizos, os callos e as caldeiradas de bacallao, e co gozo de comer esquecéuse do disgusto de pagar; pero cando aparecéu na casa coas mans valdeiras e a siña Filomena lle ceibóu enriba da cresta un repertorio escolmado de denostos, entón arrepintéuse do feito.

Pasaron meses e meses; pero endelí a siña Filomena non paraba de roñar.

—¡Lacazán! ¡Panarra! ¡Cangrena!

E Pedro algunha vez revirábase:

—Boeno… ¿Xa empezamos con indireitas?

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *