25 Adeus á vila de Pedriño e Rañolas

dous-sempre_0024

Cando volvemos á vila natal dos dous de sempre, atopamos mudanzas que entristecen os nosos recordos.

A liñamenta da vila está fanada porque xa se foi o erguido eucalito da reitoral, fidalgo compañeiro do campanario da eirexa.

Os aramios da luz eléitrica entraron a torto pola vila adiante, e o progreso convirtéu en esteo aquel belido cruceiro da praza.

As nenas fixéronse mulleres, e as mozas vellas e destragadas de tanto parir.

A lembranza saudosa das cousas, enfeitizada de amor, morréu de desilusión. Chegamos de percorrer mundo, de vivir en París, e os nosos ollos atopan todo mirrado.

A casa da tía Ádega perdéu a nídia brancura de outro tempo. No seu tellado medran herbas e couselos; as xanelas pensas amostran os vidros rompidos; na balconeta colgan pañales a secar, e na porta bota fume un carabineiro calquera.

Hai unha botica nova servida por un licenciado malfeito, unha sucursal de Banco e máis un Cine. A vila ganóu novo ser; pero xa non ten engado para nós.

Todos os vellos amigos están debaixo dos terróns.

A tía Ádega morréu. Desque ficóu soia, os ollos da súa face chuchada semellaban fontes miragreiras, a deitar sempre polo sobriño. Endelí a probe vella púxose a morrer, preparando a ialma para a folganza perdurábel. Alcendéu lampariñas e candeas aos santos familiares, en espera do seu pasamento. Deixóu que as arañas tecesen en paz e que a carcoma rillase o silenzo. E comprida da gracia de Deus entregóu a ialma aos anxeliños no devalo da lúa de xaneiro. E contan as xentes que dispóis de morta inda se lle enchían de bágoas as cuncas dos ollos.

Tamén don Andrés está comendo terra no camposagro; pero defendéu o pelexo canto pudo. Nos postrimeiros tempos enbrullóuse en cobertores, temeroso do aire, e facíase rapar polo barbeiro coa gorra posta… Como era tan aforrón e tan cutrento, as xentes botaron a rolos unha aloia: «Don Andrés morréu esbrillado por non mercar un bragueiro». E poida que fose certo, pois eu lémbrome que cando emprendía un viaxe deixaba o reló na casa, gardado en naftalina. Pero don Andrés, que tan a decotío birtóu as leises dos homes, non foi quén de darlle calote á morte, e tivo que entregar o folgo derradeiro nun día de festa, cando estouraban os foguetes e a xente reloucaba na praza.

¡Adeus para sempre, viliña mariñeira, onde foron nados os dous persoaxes do noso conto!

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *