7 As murchas ilusións da tía Ádega derrúmbanse de novo por unha rapazada de Pedriño

dous-sempre_0006

O cacique da vila chamábase don Andrés, e non era político por ideas senón por encher de diñeiro as gabetas. Por fora asemellábase aos cambistas da vella pintura flamenga, e por dentro tamén. A súa casa era unha tenda de diñeiro para vender pesos a sete pesetas, e cando se achegaba unha vítima collíanlle os beizos un aquel de ledicia, coma se lle rañasen os proídos do lombo; pero na faciana endexamáis se lle pousóu a risa limpa dos homes de ben. Era moi ruín o camanduleiro, e tiña tanta xente collida nos seus papeles que ademáis de noxo daba medo.

Don Andrés non tiña máis vicios que o de xogar á lotería, e sempre mandaba un realiño de participación ao Asilo de probes. Os probes teñen moito valimento no Ceo e ¡quén sabe!, porque lle tocase aos probes podíalle tocar a el; unha vez tocóulle, e a súa riqueza medróu moito. Pero canto máis rico máis ruín.

Don Andrés e a tía Ádega andiveran ensarillados en amores románticos, alá nos tempos idos da mocedade, e cando chegaron a vellos esqueceron rencores e tirrias e fixeron as paces, cunha amistade saudosa e leal por parte dela. Un día a tía Ádega pideulle un favor a don Andrés.

—Non sabes cánto estimaría que meteses de escribente ao meu sobriño no Axuntamento. O probe rapaz cansóuse dos libros e anda aboiado pola vila adiante.

—Por tratarse dun sobriño teu… ¡Ave María!; pero atende un consello: Era mellor que o fixeses xastre, poño por caso. O teu sobriño non facerá carreira no Axuntamento. ¿ Tí entendes? Poderá saber moito, poderá servir para Bispo; pero non ten pinta de agudo para facerse home escrebindo papeles no Axuntamento.

—Contando coa túa axuda… O rapaz é como o pan, ¿sabes? Moi bó, moi ben guiado.

—Ben. Alá tí. Manda mañán a Pedriño ao Axuntamento para que se impoña pouco a pouco nos traballos, e dispóis xa veremos.

—Pois que Deus cho pague, home.

Pedriño trubóuse cando soupo que ía entrar de meritorio no Axuntamento, porque xa se afixera á vida de folganza. E logo nos seus adentros sentía un medo xordo por entrar no trato de xentes superiores, onde poñerían encoira a súa iñorancia e lle afearían a súa perguiza.

Nas oficiñas municipaes fartóuse de destragar papel de barba. O Segredario xa non sabía qué darlle a facer, e Pedriño pasaba o tempo cos ollos chantados na esfera do reló de péndulo, agardando a hora de xantar.

Escrebía oficios pequeniños, onde os erros fosen imposibles, e poñía sobres; tamén se ocupaba en ordear os Boletíns oficiaes i en ir mercarlle tabaco ao Segredario.

Pedriño non era home de vountade. Certo día topóuse cun paquete de obleas e non foi quén de deixalo sen encetar; aínda relembrando aquela malleira da sancristía, comezóu a petiscar as veiras do paquete e rematóu papando as obleas todas, sen deixar migalla. Nas oficiñas municipaes non atopóu cousa mellor en que pousar os seus ollos degarados, pois os ollos de Pedriño non estaban máis que ao servizo do ventre, e mal podían intresarlle o papel que non se come e a tinta que non se bebe. Na casa consistorial somentes ollóu con simpatía aquel paquete.

De alí a pouco don Andrés chamóu pola tía Ádega para darlle queixas.

—¿Tí non sabes? O teu sobriño papóu un paquete de obleas, enteiriño. Cousas de rapaces; mais o material custa diñeiro e compre que entregues dous reás ao Segredario. O paquete de obleas non valía menos, ¿sabes? Eu síntocho moito, pero…

A tía Ádega, nun lampo de desengano, ollóu toda a miseria da vida e sintéu cobiza da mesma morte.

Pedriño non volvéu máis ao Axuntamento.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *