35 Dende a ría de Vigo ás Pampas arxentinas

dous-sempre_0034

O viaxe de Pedro pouco ten que contar. Embarcóuse parvo de medo, cun esvaído sentimento de morriña que nin tansiquera desentoñóu do fondo da súa carne a natural tristura das despedidas. O barco desviábase da terra e Pedro seguía co corazón no peito, inconscente, a mirar as gaivotas; dispóis enfióu os ollos no ronsel que quedaba no mar, e adormentóuse debruzado na baranda de popa.

Para el a travesía non pudo ser mellor. Husmaba na porta da cociña o intre feliz da galloufa, e ao saír os caldeiros seguía detrás deles para tomar a dianteira. Na riola dos emigrantes sempre foi o prato de Pedro o que recebéu as primeiras culleradas, as máis graxentas.

Dispóis, armado de caldereta, inda se colaba na ringleira dos polacos, a recoller a estrana pistraca que lle daban.

O mar en calma, el a comer e durmir. ¿Qué máis se podía desexar? Pero na hora do desembarco despertóu á realidade, i entón sí que a tristura das despedidas esguizóulle as entranas, porque neste punto secábase o teto e asomaban as orellas do lobo. Dende o barco escudrumóu a barafunda de xente que bulía no peirán en espera dos emigrantes, e o medo de non atopar a Manoel deixóuno escoado, sen forzas para baixar.

Nesto sintéu que o chamaban, i emborcoúselle o corazón na boca.

¡Pedro López! ¡Pedro López! ¡Pedro López!

¡Alá vou! ¡Son eu! ¡Alá vou!

Era un amigo de Manoel que recebira encargo de recollelo e de metelo no tren ao siguente día.

O tren enguléu planuras e máis planuras para chegar ao seu destiño, e Pedro deixábase levar como un embrollo faiturado. Dispóis aínda tivo que coller outro tren que fuxía polos campos, escorrentando ovellas. E cando caíu nos brazos de Manoel estaba máis morto que vivo; pero faltaban moitas horas de coche.

Cearon, durmiron, e no abrente do día saen arreando polos camiños pampeiros.

A paisaxe non ten o ledo verdor das terras cháns e abertas que Pedro alvistóu dende o tren. O coche vai rolando, a tombos, por gándaras ermas e lombos areosos; baixa polas abas dun monte cuberto con herbas do demo, para caer en tremedales de xuncos; gabea por outeiros con alfarrobeiras e corre por chairas tiñosas. Xa decorreron moitas horas de andadura, a rolar por soedades, e no devalo do día, aparece un casal, alá no fondo, á veira dunha lagoa, espello morto de augas salitrosas.

—Aquela é a miña «pulpería» —dí Manoel—. Eiquí non hai pan fresco, nin auga doce, nin sacramentos para a ialma; pero gáñase diñeiro.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *