29 Dispóis de moito tempo xúntanse os dous de sempre

dous-sempre_0028

A siña Filomena foi abóa dúas veces, e da segunda redobróu a xenreira contra Pedro; pero xa estaba el domesticado e disposto a durmir debaixo da cama.

Pedro chegóu a non ser home, e os roños da sogra caíanlle como pingas na súa ialma de borralla. Tocaban un pasodoble i el marcaba o paso sen querer, rendido ás vountades alleas.

Unha vez, ao sair da oficiña, o catador de viño tinto convidóuno a merendar.

—Anímate, home; mira que hai empanada de raxo.

E Pedro, coa boca chea de auga, refugóu o convite, tristemente:

—Non vou ¿sabes?, non vou, porque… total para un día!

Era que o probe manxador tiña medo de voltar ao vezo e de que dispóis deitasen lóstregos e tronos enriba do seu lombo.

Cando levaba no peto a paga do mes, a voz de Pedro era máis rouca, e no camiño caíanlle os ollos diante dos escaparates. Eiquí unha langosta godalleira facéndolle cóchegas a un polo encoira, e tres centolas vermellas de vergonza. Alí a cacheira dun porco mártir, escarnecido con fabas brancas nos ollos e leituga na boca; pero grorificado por chourizos, perniles e lacóns. Acolá tartas, roscas, bolos e tutos con materia… E Pedro, dispóis dunha lupanda imaxinaria contentábase con sisar un realiño para castañas asadas.

A honradez de Pedro pagábanlla co caldo e coas patacas de sempre, amarguexadas pola carantoña nifrosa da sogra e as mixiricadas da muller. E de postre a siña Filomena facía un pouco de música para el:

—A ver cando che suben o soldo, larpán; porque nin para o teu bandullo gañas, e xa tés fillos.

A siña Filomena era ruín; pero compría moita pacencia para aturar a calma foupeira do xenro. Pedro non era ruín; pero tiña o esprito de amoado, incapaz de ningún sacrifizo. Ai, se a sogra soupese todo! Unha noite estaba a muller dándolle de mamar á meniña, e naquel intre despertóu o neno, que durmía no berce.

—¡Mamái: quero pís!

A nai chamóu por Pedro:

—Ai, Pedro: érguete, home, que quer facer pís o meniño.

Pedro despertóu e púxose a meditar deica deixarse vencer pola perguiza.

—¿E logo non podes erguerte ti?

—Non podo, home, porque ¿non vés que lle estóu dando o peito á meniña?

Entón Pedro quixo choutar da cama, pero a nugalla nono deixóu.

—Mira, Monchiño, corazón: vaite por ti, ¿sí?, que mamái non pode erguerse.

O manxador era deste xeito.

Decorreron tres anos e o fogar de Pedro, cun neno e unha nena máis bonitos que ouros, seguía sendo o inferno frío. A sogra e o xenro levábanse como o coitelo e o cabirto sen posíbel concerto; mais veleiquí por onde a múrria de Pedro tivo acougo fora da casa.

Unha mañán entra nas oficiñas da Facenda un home ben vestido, pero tan cacharulo i escrequenado que fixo rir ao porteiro. Traía unha «bimba» e andaba aos cachoupiños.

—¿Está don Pedro López?

A Pedro dalle unha corazoada:

—¡¡Rañolas!!

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *