38 Fracasa o emigrante Pedro López

dous-sempre_0037

Pedro chegóu á «pulpería» de Manoel portando nos ollos a melura mendicante dos vencidos.

—¿Qué che pasa, home, que ves tan tristeiro?

—Botóume don Honorio. Botóume porque non podo andar dacabalo, e ao sair da «estancia» inda tivo o callo de apurrarme os cans!

—¿E logo?

—Mira, Manoel, mira…

E Pedro baixóu os calzóns e foi despegando, amodiño, as cirolas que tiña pegadas co brume; dispóis acrequenóuse, e puxo ao aire a carnaza das cachas. Pedro quedábase eisí, amostrando á compaixón de Manoel aquel mundo en carne viva…

—¡Abonda, home, abonda!

—¡Xa ves, Manoel, como me atopo de lazarado!

Pedro ergue os calzóns, a doerse ende moito, e Manoel ficóu cavilando nas mágoas do seu curmán.

—¿Para qué viñeches eiquí, calamidá?

—¡Eu non quería; pero empeñóuse miña sogra!

—Boeno; pois agora págoche o viaxe de volta e que cangue contigo esa lúrpia.

Pedro quedóuse de pé, cos ollos murchos, como faroliños de cimeterio. Manoel botóulle as mans e abalóuno.

—¿Sabes o qué che digo? A tía Ádega castróute cos agarimos, e xa non hai remedio para tí.

Pasaron semáns, e cando Pedro tivo curadas as cachas colléu camiño e foise da esteva pampeira. En chegando a Bós-Aires mercóu o «boleto», e con trinta pesos que lle quedaban mercóu tamén un fonógrafo de lance, para presentarse dinamente diante da siña Filomena. Daquela os «americanos» xa non traían un loro; traían un fonógrafo, que ven sendo a mesma cousa…

O probe fracasado rubéu as escadas do paquete, antre a caterva dos emigrantes que tornaban á Terra.

Eiquí podería eu trubar o voso corazón contándovos cómo morreron algúns tísicos no viaxe, e cicáis poidese facervos rir coas andrómenas de moitos fachendosos; pero a min intrésame Pedro, e Pedro viaxóu pasmado e comprido da súa mesma infelicidade.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *