5 O degoirado Pedriño, escravo do bandullo, ensúmese na ridiculería

dous-sempre_0004

 

Desque Rañolas se foi polo mundo, Pedriño non volvéu ter un amigo en quén mandar, e canto lograba conquerir dos compañeiros era sempre a forza de rebaixarse.

Pedriño tiña medo a todo: non tiraba pedras porque temía escordar un brazo, arrepiáballe a idea de meter o corpo quente na iauga fría do mar, liscábase con pes de lán tan axiña como ventase unha loita de rapaces, tiña medo a morrer encorado co fume do tabaco. De tal masa que a tía Ádega coidóu que o seu sobriño nascera para crego.

Si non fose tan comellón!…; pero aínda con esa chata os mesmos compañeiros coidaban que era un crego pintiparado.

A tía Ádega non durméu moitas noites a botar contas, e de remate determiñóu facer crego a Pedriño. Viñeron os libros de Santiago e o rapaz comenzóu a rillar latín na pasantía do señor abade.

Con Pedriño no estudo xa non había maneira de que a tía Ádega poidese mandar lambetadas aos fillos de Farruco; mais na súa ilusión de mandar algo inda lles mandaba carozos de millo para que tivesen con qué asar as sardiñas.

A vella sentía mágoa de Pedriño, doíalle velo tan atristurado cando ía camiño da reitoral e ao reparar que tornaba da pasantía coas orellas a ferver, acesas como lume. A tía Ádega ben comprendía que o estudo é traballo dificultoso, e máis que nada o latín. ¡Ai, o latín!…

Secomasí Pedriño, con toda a súa bondade, perdía o tempo na pasantía, pois o latín non lle entraba na cachola. A decotío quedábase aparvado sen saber qué contestar, e o crego asañábase sempre.

—¡Ah, burro manxador, comellón de mazáns!

Cando o señor abade alcuñaba a Pedriño, chamándolle «comellón de mazáns» os compañeiros de pasantía escachaban de risa, porque o denosto proviña dun sucedido tremendamente ridículo.

Foi que unha tarde a criada do crego apañóu no chán do pomareiro un mandil de mazáns e botóullas ao porco. Pasóu por alí Pedriño, e coidando que ninguén o vía, aproveitóuse da ocasión para tomar unha enchente. Pedriño e máis o porco comían nas mazáns, como dous compañeiros, cando saíu dunha fiestra da reitoral a voz grosa do señor abade:

—¡Deixa comer ao porco, lambón!

O latín troucóuse nunha gran desgracia para Pedriño, pois desque se metéu coa gramática latina comezóu a sentirse burro e rematóu por perder o senso de defensa; de maneira que os denostos do señor abade parecíanlle xustos e as bulras dos compañeiros merescidas.

A súa entrada na sancristía foi a primeira caída. Pedriño reparóu nunha morea de retrincos de panales que había á veira dunha causela, chea de hóstias que os rapaces acababan de recortar. O probe degarado coidaba que non se comían aqueles sobrantes, e pensando que os rapaces tiraban con eles, botóulles a mán e pouco a pouco foinos papando todos. Nesto chegaron os rapaces, dispostos a repartir os retrincos, por quiñóns, según costume. ¡Aquela sí que foi! Cando viron o sitio valdeiro espetaron os ollos na faciana de Pedriño, que se quedóu varado polo medo, sen folgos para defenderse. Os rapaces botáronselle como cáns doentes e o coitado confesóu tatexando:

—¡Eu comín os retrincos, pero foi porque penséi que non se comían!

Dun xurdio trompazo que recibéu quedóulle escalfada nos dentes a derradeira verba, e deseguida mallaron todos nel coma nun centeo verde.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *