9 O malpocado Rañolas non pode criar callo na concencia

dous-sempre_0008

 

Dispóis da morte da súa nai, Rañolas douse cuns moinantes de vida enlordada. Era un home e máis unha muller, alcuñados Barrote e Xarda. El fora mineiro e perdera un brazo; ela fora pendanga e perdera o imán.

Na compaña destes moinantes chegóu Rañolas ao cumio da picaresca; mais sempre xurdía nos seus feitos un lene arrecendor a bondade nativa. Os valados, por exemplo, tentábano a roubar, empurrado de seguro por un forte instinto de xusticia igoalitaria, pois non era polo que os valados gardaban senón polo que impedían.

Certa noite de camiño propuxo Barrote que fosen «apañar» unhas galiñas. Arredáronse da estrada e deixaron o burro de Rañolas agachado nunha xesteira.

—Ti gabeas o valado e nada máis.

—¿E o can? ¿E se hai can?

—Pois se hai can… entón entras en coiro como te paréu túa nai. Os cans fuxen en canto ven un home encoiro de todo.

A Xarda tamén animóu a Rañolas.

—Sí, rapaz, sí. Cando os cans ollan un home encoiro pillan medo.

—¿E vostede veuno?

—¡Milleiros de veces, rapaz!

Barrote e máis a compañeira tomaban os ventos de galiña, coma dous raposos.

E cando lles parecéu ben, pararon. Rañolas dispeuse en silenzo, dispóis foi gabeando por Barrote arriba, e moi axiña chegóu a poñerse ás acarranchapernas do valado. A Xarda guindóulle unha corda para baixar da banda de alá.

—¡Non teñas medo! —siáronlle os moínantes.

E Rañolas deixóuse escorregar pola corda abaixo e deseguida dou pe nunha eira de casa rica.

Naquel punto voaron os ruíns propósitos de Rañolas. El sería quén de abalar un pexegueiro, poño por caso; pero eso de roubar galiñas!… E por non volver de valdeira apañóu un saco de patacas, dicindo para sí, a modo de aviso moral: «As patacas pódelas levar porque nascen da terra, como os pexegos, as peras a as mazáns; pero as galiñas!…». Para Rañolas a terra era de todos, como o sol, a choiva e o vento.

Cando aparecéu de novo ás acarranchapernas do valado oubeóu un can, dispóis oubearon dous, dispóis tres e non tardaron en oubear todos os vixiáns da parroquia; coma se oubease, alarmada, a mesma propiedade rural. Rañolas deixóu cair o saco de patacas e baixóuse do valado.

—¿Ulas as galiñas? —orneóu Barrote, dándolle un couce.

—¿Ulas, lacazán? —rosnóu a Xarda, zorregándolle unha labazada.

—Eu non atopéi máis que patacas; abofé que non puden dar co galiñeiro —saloucaba Rañolas.

Os moinantes, sen agardar máis, pillaron camiño, fuxindo coma foguetes. O rapaz, sen lecer para encabar as cirolas, sigueunos de lonxe, a xemer, coa roupa debaixo do brazo, en coiro como unha ánima do purgatorio.

Cando chegóu cabo do burro xuróuse a sí mesmo fuxir daqueles moinantes na primeira ocasión.

Os oubeos esviados ecoábanlle na concencia.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *