19 O manxador queda mangado a unha nova vida

dous-sempre_0018

Xa pasóu máis dun ano e Pedro sigue dando trambulladas no negociado de «Clases pasivas», sometido ás bulras dos compañeiros e ao desprezo do xefe. A tía Ádega mándalle patacas, fabas e touciño para que a pousadeira lle faga bó caldo, e mándalle libras de chicolate para rillar. Tamén lle manda consellos nas cartas: «abrígate ben, que fai moito frío», «pídelle máis cobertores á patrona, se non tés abrigo dabondo», «que non che metan ningún peso falso, e coidadiño coas compañías», «manda solar o calzado si che colle humidade», «non andes sen botóns na camisola», «non andes cos pantalóns caídos», «come máis amodo para que che preste a comida», «múdate todos os domingos», «persínate ao saíres da casa», «pide auga morna para lavar os pés», «frega ben o pescozo e non deixes de secarte o xabrón detrás das orellas»…

A Pedro non lle aproveitaban as cartas da tía Ádega, porque os consellos non enchen o papo; pero lémbrase, saudoso, dos agarimos da vella, e sinte por ela o cariño dun verdadeiro fillo. En troques o resto da familia impórtalle menos que un fiaño dos calzóns. Dínlle que o pai ten pulmonía doble, e quédase coma cando lle dixeron que seu curmán Manoel marchóu para Bós-Aires.

A vida de Pedro é tan sosegada que non ten que contar; porque… qué importa que se lle picase un dente, qué lle roubasen o paraugas, qué se lle desfondase a cama, qué cuspise no vidro dunha fiestra ou qué se lle colasen dúas pesetas por una regandixa! Esas son miudezas indinas dun persoaxe de novela; mais é que o manxador, nos primeiros anos de empregado, anda teimoso a fuxir da xente, remoendo tristuras.

Sai das oficiñas para entobarse na pousada. Folga tardes enteiras matando moscas nos vidros, coa polpa dos dedos; ollando, sen ver, cómo pinga o ceo; catándolle pulgas a un gato murriñento ou afundindo máis a cova do xergón metálico. Nin os días de festa sinte anceios de botarse polas rúas, a locir o traxe novo; nin ten desacougos amorosos, a pesares da súa mocedade: somentes as pernas repoludas da patrona logran darlle un lene arreguizo.

A iñorancia e máis a cobardía téñeno amortecido. Non sabe cantar nin bailar, pero azóugase si lle fala unha muller. Parece insensíbel a todo; pero si a banda de música percorre a cibdade el sinte que o són vaise perdendo, coma un crepúsculo, e o esprito tamén se lle vai tinguindo de melanconía.

Vive no mundo e non sabe que o mundo é redondo. Despreza os periódicos e descoñece o nome dos ministros. Coida que o que pega unha enfermedade queda ceibe dela, e ten entendido que os bacallaos son peixes esparrados coma sollas…

Podería decirse que Pedro é unha masa sen lévado; pero algunhas veces o seu esprito anímase co formento dunha paixón ruín: Os desprezos do xefe éncheno de xenreiras criminales que o levan a desexarlle o inferno.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *