4 O rapaz escrequenado entra, baril, no mundo das miserias

dous-sempre_0003

 

Rañolas era de certo un rapaz intelixente, con moitos anceios de saber. As contas que botaba non marraban, nin os seus ditos tiñan volta. Como dín alí, contáballe os pelos a un can e sabía o que esquecéu o demo.

Pouquiño a pouco o malpocado rapaz foi deprendendo o silabario que Pedriño lle ía ensinando a forza de peras, mazáns e pexegos; mais chegóu un dia en que a nai do Rañolas quixo que o seu fillo probase mundo e botóuno aos camiños, na compaña duns moinantes que vivían amostrando as súas lacras nas romerías. E o eivado desaparecéu da vila.

Nos primeiros tempos Rañolas choraba; pero con dúas ou tres malleiras que lle zorregóu o amo xa deprendera dabondo e non precisóu de máis consellos contundentes.

A poeira dos camiños e o sol do vrán fórono demudando, e ao pouco tempo Rañolas cheiraba ao burruallo i era un moinante máis.

Cos ollos adoecidos pola poeira e co coiro queimado polo sol, sempre a berrar nos camiños de romería, Rañolas pasóu catro meses e deprendéu máis cousas que deprendería o seu amigo Pedriño en vinte anos de escola.

Nos primeiros días do outono camiñaba Rañolas dacabalo dun burro barbudo, pola estrada da vila, en dereitura da chouza da súa nai. O día era borrallento e morriñoso; as galiñas xuntábanse nas portas pechadas, e os terróns dos campos regañaban de sede. Os montes ardían e o ceo enchíase de farrapos desfiañados. Unhas araxiñas de vento quente batían na testa de Rañolas, e o probe rapaz nun día tan tristeiro levaba o corazón acugulado de contentamento: porque xa era dono dun burro, xa sabía vivir de seu e volvía ao fogar.

Unha vella reparóu en Rañolas e ao coñecelo enchéronselle os ollos de bágoas.

—¿Ónde vas, meu picariño?

—¿Ónde hei de ir? ¡Á casa da miña nai!

—¡Ai, meu probiño Rañolas! Mira: non vaias ¿non? ¡Non vaias!, que xa non tes casa. A túa nai, Deus a teña na man, morréu ¿sabes, meu meniño?

Rañolas quedóuse abraiado, sen dar creto ás verbas da vella, enfiando os ollos no campanario da eirexa.

O burro siguéu filosofando, sen variar o tema en que viña prendido, alleo á desgracia do amo.

A vella, doída do rapaz, oferecíalle unha cunca de caldo, un anaco de pan, unha pinga de viño… Rañolas semellaba unha estatua de barro cocido, coma quén non sinte nin padece.

A vella siguéu agarimando ao probe orfo, contándolle canto sucedera na morte e no enterro da nai.

—¡Lémbrate sempre de rezarlle pola ialma! ¿Sí, meu meniño?

Estas verbas furaron o sentido do rapaz, e ao decatarse de que as bágoas querían saírlle dos ollos reviróu a besta e foise por onde viñera.

Rañolas a chorar e o burro filosofando.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *