18 Pedriño entra no servizo da Facenda e chámase Pedro

dous-sempre_0017

A oficiña en que entróu Pedro ten almarios e mesas de feitura variada. As táboas do sobrado están podres e nos currunchos flamean arañeiras.

O xefe séntase no testeiro, detrás dunha escribanía con barómetro. Home de terras enxoitas e corazón de seixo. Contan que pechóu a un gato nunha caixa de madeira e que dispóis aserróuna pola mitade, con gato e todo.

Seis compañeiros lle cadraron a Pedro: un poeta de sona local, compoñedor de versos bailables en louvanza das nenas bonitas; un rillote alcuñado «Aspirina» porque se deitóu cunha candonga choca, e fíxolle pasar a frebe; un vello lima xorda, que vive en pecado mortal con dúas mulleres; un afouto mintireiro que ten encargo de vender un acorazado ruso… ; un terciario franciscán, que se debulla en comprimentos; un catador de viño tinto, en perdurábel reseco.

Na porta folga o porteiro, presto e sabedor, dino de rexer aquel negociado.

A Pedro déronlle a mesa de un que morréu do fígado. Nas veiras da táboa quedaron as queimaduras de tantos pitos como alí deixara consumir o difunto; pero non quedóu a súa sabencia. Nesta mesa arranxóuse Pedro, a penar seus males, e no primeiro choio que lle deron xa pandóu. Retorcíase o corpo, pingáballe a testa, e non atinaba… O traballo era unha suma, e o larpán comezóuna pola esquerda.

Cando os compañeiros se decataron da burrada de Pedro, ceibaron unha risada, e o mesmo terciario franciscán non pudo coutarse.

—Eu sabía sumar, ¿saben?; pero perdín o vezo —dixo Pedro.

—Non se acore, home, e sume pola dereita —díxolle o catador de viño tinto.

—Non teña presas —aconsellóulle «Aspirina»— que non se fai o cabalo no día do viaxe.

Pedro baixóu a orella para seguir sumando polos dedos; pero a mañán decorrida non soupo dar conta do recado. E por máis olladas melurosas que lle enderezóu ao xefe non pudo librarse dunha pauliña.

—«…la culpa no es de usted sino de quién lo hizo empleado».

O xantar de Pedro naquel día foi ben triste. A pousadeira era das que fechan o caldo, e no remate da comida os dedos do manxador cacheaban no ermo mantel as frangulliñas de pan. A cea tamén foi cativa; pero cando se deitóu doíalle menos a fame que a soedade. O probe galloufeiro tiña mester, para se durmir, das máns da tía Ádega, que 0 cobexaban e dispóis eran velaíñas, a voar, para santigalo.

Na mañán seguinte, cando Pedro chegóu á oficiña, era cedo de máis e topóuse mán a mán co porteiro, que estaba lendo a «Gaceta». Axiña trabaron conversa.

—¿E vostede qué ten qué facer? —perguntóu Pedro.

—Ir aos recados e ao correio, abrir portas e dispóis pechalas.

—¿E cánto lle dán?

—Catro mil reás, e sei de contas, e teño mellor crianza que o xefe.

Pedro cavilóu e logo propuxo:

—Pois se vostede quixera trocábamos de destino. ¿Ou é qué non pode ser?

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *