15 Pedriño pasóu a ser un animal doméstico de luxo

dous-sempre_0014

Medrara tan de súpeto Pedriño que perdéu o senso da súa longura e batía cos remos en todo, dándose coteladas aeito e facendo cachizas na louza. Alongaba os brazos e ¡zás! magoábase os dedos i escachifaba algo. A mesma tía, con tanta cegueira como tiña por el, chegóu a pensar que o demo lle fixera niño na ialma.

—Persínate ben, home, para escorrentar os nemigos.

E cando Pedriño se veu malfadado, enrugóuse de medo, deica privar aos nembros de espancemento, ou bulía con moito tino para non chiscar as cousas de romper. Alongaba os brazos amodo, e as súas mans eran talmente cornos de caracola: sensibles, percavidas e medoñentas. Con este novo medo completóuse a inutilidade do rapaz, que mataba horas enteiras, sentado a chocar os ovos. Tan chouso do entendimento e da vountade que somentes tiña lecer para contar as badaladas do reló parroquial. Daban as doce i el repetía: unha, dúas, tres, catro, cinco, seis, sete, oito, nove, dez, once, doce… e aínda agardaba por algunha badalada máis.

Pedriño esboroábase a tomar a raxeira do sol, vencido pola galbana dos vellos xubilados. E sen decatarse pasaron catro anos, e chegóu a mozo sen espranzas nin saudades.

Unha vez a tía Ádega e o sobriño foron invitados a un casamento aldeán. Xunguíanse dúas casas labregas de moita riqueza e a lupanda tiña de ser sonada. Endexamáis Pedriño recibéu nova de máis agrado e mellor paladar, porque os pais da noiva consultaron coa tía Ádega o «menú» da comida, e o larpeiro xa era dono dun seguro plan de ataque e retirada.

Chegóu o día esperado e o intre de sentarse na mesa a xantar. Pedriño foi enchendo o bandullo con tento, reservando cabida para os mellores manxares, e dispóis de cinco horas de remoer sen acougo, douse por vencido no derradeiro prato… Pero cando Pedriño non podía máis velahí veñen aínda catro fontes acuguladas de papas de arroz, e ollos do comellón lanzaron moxenas de carraxe.

Pedriño doulle un rebelisco á tía, e díxolle fora de sí:

—¿Por qué non me avisóu? ¡Co que me gustan a mín as papas de arroz!

Con aquel calote fanóuse a ledicia de Pedriño no xantar ensoñado por el, e quedaba dende entón para sempre, de bulto, a súa malventura.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *