6 Pedriño tropeza no latín e fire as ilusións da tía Ádega

dous-sempre_0005

Unha vez chegóu unha carta para Pedriño, co seu nome no sobre. Foi un regalo que colléu de súpeto ao rapaz, e co gallo de recebir unha carta co seu nome no sobre xa coidóu que deixaba de ser ninguén.

A carta viña escrita con letra moi grande, imitando letras de molde: maúsculas e minúsculas, mesturadas a barullo, e as planas tiñan completa semellanza coas laxes dos sartegos de aldea. Suprimindo as moitas chatas de ortografía, decía eisí:

«Apreciado amigo: Escríboche para que vexas que xa sei algo. O pouco que deprendín de tí valeume de moito, e xa sei ler periódicos, que moito me gusta saber o que se pasa no mundo».

«Saberás que ando a pedir, que é moito traballo, e cheguéi tan lonxe que non podería volver polo meu pe.»

«Téñoche un burro mansiño que me quer coma se fose un can, e tamén saberás que teño aforrados catro pesos.»

«Onte soñéi que tí andabas en bicicleta. Eu tamén quixera andar en bicicleta, para correr polos camiños.»

«Que me perdoes, e tamén túa tía, por estas letras tan mal formadas; pero en canto chegue a home xa non seréi mendicante. E sen máis novedás recebe moitas memorias do teu amigo.—’Rañolas’.»

A tía Ádega, lendo a carta, foi collida pola emoción. Ela cavilaba que moitos santos dos altares refugaron amistades de ricos por andar na compaña dos probes de pedir, e doíase de terlle berrado a Pedriño por velo sempre de par dun escrequenado, dun mendicante. Ai, a boa muller ollaba a Pedriño e xa lle parecía un santo!…

O rosario que rezaba a vella e máis o sobriño, medróu aquela noite cunha nova oración. Agora non somentes pregaban polos camiñantes, polos mareantes e polos que están a morrer, senón que tamén pedían por Rañolas.

Pedriño gardóu a carta do seu amigo e con ela no peto marchóu ao seguinte día camiño da reitoral. Ía pensativo, cos libros no cartafol, remoendo unha códia de pan de millo.

O cura recebeuno de punta. Seique lle avisaran a visita do señor Bispo i estaba encornado.

—¿A qué ves tí á pasantía? ¿Coidas que con vir á reitoral todas as tardes xa se che vai meter o latín no cabazo?

Pedriño ficóu varado ao sentir aquel arrouto, e cando o cura lle perguntóu a leición quedóuse parvo, coma se o diaño lle limpase da memoria as poucas verbas que adeprendera.

O señor abade facía chatolas cos dentes.

—Aínda que comeses a gramática de Miguel, con pastas e todo, non che valería; e coidado que mellor a meterías no bandullo que na cabeza!… ¡Non, non e non! Podes decirlle á túa tía Ádega que non te mande máis á pasantía.

E naquel punto mandóu que se liscasen todos.

—¡Ídevos, que hoxe non estóu para aturar gandulos!

Pedriño chegóu á casa cos ollos asolagados, e a tía botóuse ao sobriño, toda alporizada.

—¡Dime quén che pegóu, meu meniño!

E o rapaz rompéu a chorar ás cuncas.

—Non foi ninguén —decía—. Foi o señor abade que me botóu da pasantía. ¡Botóume por nada! ¡Porque dí que non sirvo, que son un burro! E díxome que non volva pola reitoral.

Pedriño encoraba, e as verbas saíanlle rompidas, molladas do planto. A tía Ádega, ferida, sen sangue no corpo, coas ilusións abatidas, apreixaba ao sobriño contra o seu peito.

Aquela noite a tía Ádega falóu co señor abade e deprendéu que para chegar a crego compre saber moitísimo, moito máis que para chegar a santo. E a probe vella animaba ao sobriño na hora da cea.

—¡Come! ¡Come canto che pete, Pedriño! Bótalle máis pan ao caldo. ¿Queres outra cunca? Non enfermes ¿non?, ¡meu corazón!

E aquela noite Pedriño, coa faciana moi atristurada, fartóuse de cear.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *