36 Pedro tampouco sirve para comerciante

dous-sempre_0035

Pedro entróu a traballar no comercio de Manoel, un comercio que fornecía todas as «estancias» en vinte légoas á redonda. Alí os coitelos aguzados fendían nubes, e para rexer semellante negocio compría conquerir sona de valente; era mester encararse moitas veces coa morte, e poñerlle cara de risa.

¿Maxinades a Pedro detrás dun mostrador protexido con reixas de ferro e co revólver no peto? Non; el sería quén de comer un carneiro diario, de rillar galletas a eito, de chucharlle a cana dos osos a Manoel; pero non era home para aqueles trafegos. Levaba moitos meses a despachar e aínda non atinaba coas cousas nin sabía o custo delas.

—«¡Pucha que es lerdo el gringo!» —decían os siereiros.

—¡Calamidá! —berráballe Manoel.

E Pedro azougábase máis.

Unha mañán entra no comercio un «gaucho» chatún, e dispóis de engulir dous vasos de xinebra pide a guitarra e ponse a destecer «estilos», como si quixese anainar uns amores contristados. Entra dispóis outro «gaucho» arrastrando as esporas e chinclando adovíos de prata; pide xinebra e con aire túzaro lánzalle pullas ao guitarrista. O guitarrista contesta con «milongas» improvisadas. Os «gauchos» foron acedándose coa retesía, e decamiño surdiron aldraxes a bao. E cando ían botar man dos coitelos choutóu a voz rexa de Manoel:

—«Vayansé peliar ajuera, sinó los cago a balazos! Aurita nomás!».

Pedro sinte arrupíos no lombo.

Os «gauchos» obedeceron, e após dunha loita dina de ser cantada, entra o guitarrista no comercio, limpando o coitelo nas botas, antramentras que o outro fuxe no seu cabalo, cos aires apagados e coa face cuberta de sangue.

O vencedor pide máis xinebra e ponse a debullar «malambos» na guitarra. Nesto entra un estranxeiro de pinta sospeitosa: máns duras, peito rexo, nariz bermello, orellas con frieiras chagadas, revólver no cinto de coiro.

Decorreron as horas. O «gaucho» e o estranxeiro están bébedos e traban amistade; pero ambos a dous acaríñanse demáis…

—«¡Hermano!» —dille o «gaucho», esfregándolle teimoso as orellas, que xa pingan.

—«¡Compadrito!» —dille o estranxeiro, zorregándolle lombeiradas resoantes.

E dunha noutra fóronse quentando, para rematar de mala maneira. O estranxeiro, coa pacencia moída, guinda co «gaucho» no chán e saca o revólver. O «gaucho» desenvaiña o coitelo e quer erguerse; pero soan dous tiros e cai desgonzado.

Manoel xa está fora do mostrador e ten ao criminal de borcos, debaixo dos xionllos, loitando con el para apiolarlle as máns. Os orneos do estranxeiro lañan a terra e os xuramentos de Manoel derruban o ceo. Pedro agachárase detrás dun fol de zucre, a rezar pola ialma, e cando axexa o que está pasando olla que o seu curmán amarra, nun feixe macabro, ao criminal contra a víctima.

As verbas son vento para contarvos as angurias e os arrepíos que pasóu naquela noite o probe manxador; porque Manoel tivo que sair dacabalo, en procura da xusticia, i el ficóu na compaña dun rapaz, a vixiar o feixe medoñento. A luz da candea e os currunchos escuros, a rosna carraxuda do criminal e a poza de sangue, o escintileo do seu revólver, o silenzo de fora… Pedro tremía de medo, a pique de tolear.

Manoel chegóu a sol quente, co xuez e os «milicos». Soterraron o morto nunha lomba, onde xa estaban soterrados outros tres. Levaron ao estranxeiro e os dous curmáns miráronse fite a fite.

—¡Eu non sirvo, Manoeliño! —dixo Pedro.

E rompéu a chorar.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *