34 Pedro toma pasaxe para América nun paquete alemán

dous-sempre_0033

O desventurado Pedro foi embarcar a Vigo, cunha mala de cartón por única compañeira. Nin a sogra nin a muller nin os fillos deitaron unha verba de agarimo na despedida.

Chegóu á pousada na hora de cear i encamiñóuse ao cativo comedor, onde un home e unha muller regalábanse con carne asada.

O pousadeiro sirvéulle o caldo e sióulle na orella esta novedade:

—Casáronse hoxe e veñen fuxindo da cencerrada, porque ela é unha vella.

Pedro non dou mérito á confidencia, pois tiña moito que comer e moito en qué pensar. O pousadeiro sirvéulle a caldeirada e díxolle polo baixo:

—Denantes de casarse xa se entendían…

Pedro siguéu comendo sen arredar os ollos do prato, e o pousadeiro cando lle trouxo a carne asada, avisóuno quedamente con verbas de malicia:

—Moito se vai rir esta noite, porque durmen á veira de vostede e o tabique deixa pasar todo.

Pedro non estaba para lérias e ao rematar a cea foi a deitarse. Apagóu a lus e debruzado no leito rompéu a chorar, como un meniño desamparado. Debullábase en bágoas, e tan ausente estaba de alí que non reparóu cándo se deitaron os casados, nin que dispóis houbo un anaco de silenzo, nin que o tabique deixóu pasar un sospiro amoroso e a voz esmorecida da muller:

—Ai, por eso qué gusto dá facer todo en gracia de Deus!

Pedro non pegóu ollo, e canso de bulir nas sabáns erguéuse do leito e botóuse polas rúas adiante. Sen procuralo chegóu ao Berbés no intre en que o día loita coa noite.

Os faroles municipaes, choscos de sono, alumean aínda. Nas motoras atracadas brilan os Peixes de prata. As mulleres, arrefeigadas, van e veñen patuxando cos pés descalzos na lama gris e marulleira. Na Lonxa hai un bruído abrouxador; chíos de mulleres e orneos de homes; as voces dos vendedores parece que contan o tempo ao rivés: ¡doce!, ¡once!, ¡dez!, ¡nove!, ¡oito!… Pasan en caixóns os peixes, a centos, a milleiros, a millóns. Siguen atracando novas motoras, acuguladas de peixes grandes como arroaces. Algúns peixes traen ollos redondos e brilantes coma lúas cheas. Os mariñeiros veñen con barbas de quince días, cos ollos adoecidos de sono, semellantes a náufragos. Os faroliños dos barcos bambéanse á randeeira. E no borde do peirán hai unha rapaciña chuchada pola fame, cunha caldereta nas mans, pregando sen acougo:

—Mariñeiros de bó corazón: ¡Botádeme un peixe!

Nas grandes casas de acolá enriba durmen, enxoitas, as xentes de terra.

Aquel anticipo da realidade americán foi unha pedrada na concencia do malpocado emigrante, que se liscóu do Berbés para enzoufarse nas regalías do almorzo.

Cando daban as once da mañán o trasatlántico recebía no bandullo a Pedro talmente como unha balea pode engulir un xurelo.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *