39 Pedro volve das Américas como un fol desinflado

dous-sempre_0038

Un de tantos paquetes que navegan polo lombo do Atlántico entra bruando nas augas de Vigo, doído de fasquía, para safarse da grea de vencidos e doentes que porta no bandullo. Antre o refugallo que se acugula no peirán, aparece a doída figura de Pedro, tan demudado que ninguén o recoñecería. Trai a mesma mala que levóu, amarrada con cordas, semellante á cabeza dun crocodilo morto. Ven pelexudo e corcovado; sobrándolle traxe; fedendo á miseria. Dende a face desolada os ollos fitan medos terribles, porque sabe ben a que lle espera na casa, inda que para engaiolar á sogra mercase un fonógrafo.

Entra Pedro na alfándega, e ao sair ten un aire desvairado e tétrico, de vítima propiciatoria. Alá dentro quedóulle o fonógrafo, porque non tivo diñeiro dabondo para pagar os dereitos; e a mala de cartón, agora valdeira, péndelle da man como proba vergoñenta do seu fracaso. Pedro camiña devagariño pola veira do peirán, i en lugar axeitado despréndese da mala. Entón chora e afógase na cobardía, en vez de afogarse no mar.

Dispóis vaga polas rúas, deixándose ir aboiado, coas máns mergulladas no pantalón. Fáltalle pulo para coller camiño e presentarse diante da siña Filomena. Sen decatarse vai dar co seu corpo na estación, a pique de saír o tren, e de súpeto saca do peto unha man de cobres valorentos, que cheiran ao marullo, e póusaos no pear da ventaíña.

—Déame un billete a onde cheguen eses cartos.

Pedro métese no tren. O tren métese na noite, e cando Pedro chega ao seu destino aínda debe percorrer a pé cinco légoas compridas.

Anda, anda, e no remate dunha noite de andadura entra pola porta da cibdade na hora das leiteiras.

Xa está diante da casa, sen forzas no corpo, sen fiuza no esprito. Métese de esguello dentro e topa coa siña Filomena.

—¡Ai, San Cibrán abenzoado! ¡Ai, quén entróu pola porta! ¡Ai, que chegóu o noso capitán!

Pedro enfía os ollos no bico dos pés, demandando mercé. A fame ármalle treboadas no ventre. Non tarda en presentarse a muller, que fica varada e compasiva.

—¡Entra, home entra!

—¡Pase, pase, señor «americano»! —dixo a siña Filomena.

A figura esgalichada de Pedro cólase na cociña, i endelí a sogra fíreo con alaudos bulrescos.

—¡Ai, qué bó mozo estás! ¡Ai, qué ben vestido ves! ¡Ai, qué baúles trouxeches! ¡Ai, qué rico debes vir!

A muller, en troques, chora comprida de misericordia. E dispóis dun cativo almorzo, empezoñado polo solimán que deitan as verbas da siña Filomena, Pedro rube á galeiría i alí repousa.

Decorren horas longas e mortales. Pedro sinte pasos e ponse a facer que durme, coa boca aberta, soprando a todo soprar. Na galeiría plántase a muller, escorada polos dous fillos, que se quedan axexando cos ollos arregalados.

Neste intre voan arrecendos de empanada, e dos beizos abertos de Pedro cai un fío de cuspe.

A filla, lizgaira e bonita, sentencia polo baixo:

—¡Está idiota!

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *