31 Rañolas desfaise das pernas para conquerir aparencias de home

dous-sempre_0030

Rañolas foi á cama de operacións coma quen vai cobrar unha millonada ao Banco. El entregóuse nas máns do sonado ciruxano don Lourenzo, após de doarlle a súa hestoria e os seus anceios.

Agora está no leito, ceibe dos nembros entanguiñados, a roer doores con cara de risa. Don Lourenzo faille visitas, que non son de médico senón de amigo gasalleiro. Unha vez o ciruxano descobréulle que non hai Deus e Rañolas díxolle que xa o sabía. Outra vez confesóulle que para cortar dúas pernas compre menos sabencia que para facer unha mesa de noite, e Rañolas ademiróu a sinxeleza do sabio ciruxano…

De par de Rañolas sofre un compañeiro que tamén recibe visitas garimosas de don Lourenzo, e polas trazas son vellos amigos. A vida do coitado váiselle arrofiando nas covas dos ollos, e un día o ciruxano torcéu o bico… Aquela mesma noite o veciño de Rañolas pide socorro i entón aparece un crego para preparalo a ben morrer; mais o moribundo non quer confesión, e por moito que o crego se derrete para convencelo el sigue refugando os acorros da caridade divina. E o esprito do doente aproveita os derradeiros folgos para decir con voz velaíña:

—Non se enfade, señor; pero eu dinlle palabra a don Lourenzo e non lle podo faltar.

Rañolas veu morrer ao compañeiro e sen darse conta rezóulle pola ialma; pero axiña dixo para sí, arrepentido da súa tenrura:

—Esas son andrómenas.

E logo quedóuse a dormir.

No hospital o tempo decorre para Rañolas antre doores e ilusións. O escrequenado xa se vé na reloxería , dándolle corda aos relós de parede, e poñéndoos todos para que dean a hora ao mesmo tempo. ¡Boa familia para un home que se atopa soio no mundo! Rañolas óllase erguido nas pernas do baril militar de París, e un arrupío de felicidade percórrelle o corpo.

Na tarde do domingo velahí ven Pedro cun paquetiño debaixo do brazo, que pousa enriba do leito de Rañolas. Dispóis séntase e fala:

—Estóuche sen durmir e sen comer. ¡Qué rebumbio na casa! Saberías que por pouco a miña muller váiseme. Ela estaba de catro meses e a nai nono sabía, porque como ten un xenio tan endiañado! Onte estábamos a cear e de arrebato a miña muller rompe a carpir: «¡Ai, que morro! ¡Ai, que morro!». E morríase escoada se non chega o médico a tempo, porque foi pior que un parto, ¿sabes? Si, home, si; mesmo serraba o corazón de ouvila carpir, e total érache un meniño pequerrichiño.

—Eso non é nada.

—Tí moito falas, pero hai que ver como está a miña sogra!

Rañolas abesulla o contenente agoniado de Pedro e non pode tronzar unha gargallada.

De alí en vante a conversa faise leda, e ao rematar a visita, cando Pedro vai polo meio da sala, chama Rañolas por el.

—¡Ei, Pedro!

—¿Qué?

—Que deixas eiquí este paquete.

—Ai, si, home. Xa me esquecía. ¡Ai, qué cabeza teño!, porque é o meniño, ¿sabes?, que quedéi de levarllo ao enterrador.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *