13 Rañolas e máis o afiador ourensán cólanse polos Pirineus

dous-sempre_0012

Mañán de vento nos arredores dunha vila navarra.

O trasno infla cirolas e camisas penduradas nun aramio; soergue a chaqueta dun home, para husmarlle a cueira do pantalón; follea as faldras dunha vella, coa malicia de descobrirlle o segredo pudoroso das pernas; guíndalle co sombreiro de palla a un señor e bótallo a rolos pola carreteira. Todo para que Rañolas se divirta.

—¿De qué te rís, paisaniño? —dixo unha voz coñecida.

Era 0 afiador ourensán que camiñaba de par do burro de Rañolas, empurrando a roda de amolar.

—Ríome do vento.

—E logo, ¿seique estás ledo, eh?

Os dous paisáns, a baduar, foron camiñando xuntos, e de alí a pouco xa ficaban trabados pola amistade. O afiador levaba idea de colarse na Francia e Rañolas sintéu cobiza de seguilo.

—Estóuche farto de afiar navallas e compoñer barreñóns.

—Pois eu teño fame de mundo.

Catro días andiveron a rondar a fronteira, atuada de carabineiros que non deixan pasar a ninguén sen documentos… O afiador tiña máis anos que Rañolas e inda era máis agudo; pero non había calote posíbel para os vixiáns da fronteira. E os dous amigos, ao cabo de moito matinar, decidiron seguir camiño en espera de mellor paso e ocasión.

Chegaron ao porto de Canfranc, e por alí atoparon unha boa rendixa para colarse. O afiador guindóu coa roda monte abaixo.

—¡Anda, condanada, que te leven os demos!

Rañolas baixóuse do burro, doulle un bico de despedida no fociño, e díxolle:

—Agarda que eu pase, e dispóis pasas tí, si podes.

Deseguida os dous rapaces, aproveitando a noite, fóronse metendo, metendo, e aínda despóis de pasar a fronteira non daban creto á ventura, nin alento aos seus folgos. Darrastro, coma dúas cobras, seguiron un bó treito de terra francesa, e cando se sintiron a salvo choutaron coma dous cabirtos, espanciron o peito, e diante do porvir que agardaba por eles detrás dos Pirineus ceibaron tal gargallada que enzoufóu a negrume infinida do ceo.

Xa estaban no estranxeiro. Agora somentes compría agardar polo burro, afeito a ventar o amo e a seguilo como un can. Antramentres, deitaron a sorte de cada ún: o afiador arelaba probar fertuna en París; Rañolas, eivado das pernas, acordóu mendicar en Lourdes, agardando tempos mellores.

Xurdéu o día coberto de néboa, e de súpeto velahí aparece o burro, canso, mollado e coxo. ¿Cómo pasaría aqueles cotos? Non se sabe, porque os burros non falan; pero debeunas pasar apuradiñas o probe animal. Rañolas, cheo de ternura, dáballe bicos aeito, e o afiador, ollando aqueles agarimos, sintéu saudades da roda de amolar.

Estes dous catadores de ilusións emprenderon camiño adiante e nunha axeitada encrucillada arredáronse sen door.

—¡Que a Virxe de Lourdes te sande!…

—¡Que o demo do inferno te faga millonario!…

O burro de Rañolas, mancado e tristeiro, aínda siguéu co eivado ao lombo máis de catro légoas; pero no cumio dunha costa paróuse, a tremer, e deseguida caíu redondo, para non erguerse máis.

O compañeiro de Rañolas morréu cos ollos abertos i embazados.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *