21 Rañolas é un home arriscado, dino de ter movemento nas pernas

dous-sempre_0020

Como non se comen as pedras quedan seguras as Catedrales, e como as carraxes amáinanse co medo queda seguro o pelexo; velahí porque Pedro seguirá sofrindo de fames incurables i estarrexendo diante do xefe, sen facer máis que as parvadas de sempre. E pois compre que fagamos un longo viaxe á procura de Rañolas, deixaremos en paz ao manxador.

Rañolas está trocado nun mozo de ideas avanzadas, mercóu reló de prata con leontina de níquel, moquéase da fe dos pelengríns e non pode aturar o himno.

—¡Cantai, cantai, rallantes —dí— a ver cando vos cansades da mesma tocata!

Rañolas afógase antre aqueles montes que fan erguer os ollos ao ceo para buscar lonxanías, e ten saudades do mar. Moitas veces esquécese das pernas baldadas e deixa que o verme carpinteiro lle rille os miolos. Anceia ver mundos abertos e un bó día márchase de Lourdes.

Os Pirineus xa quedan atrás, con farrapos brancos deloirando na cima, e cando aparecen as terras verdes e dondas que baixan á ribeira, o Rañolas sinte un desexo animal de rinchar…

O mozo ventureiro, con algúns centos de francos apestillados no chaleque, bótase a eito por Baiona adiante, punando por gañar aires de trunfador; pero dúas rapazas catan a súa facha de ananuxo risoño e chímpanlle bulras. Entón Rañolas desanda o camiño para ir en procura dunha pousada nos arredores da estación. Aquela noite quédase sentado no borde do leito, a cismar, e antramentras lle dá corda ao reló decide marcharse a París.

Rañolas monta no espreso e acurrúnchase de par dun crego que vai lendo a «Croix» e frente a unha familia de pais gordos e fillos fracos. A noitada de viaxe pasóuna desperto, a ver cómo durmían os demáis, e cando abriron as luces do día xa están entrando nos arredores de París.

O tren non repara que nas estacións queda moita xente de pe, arrufiándose co bafo griseiro da mañán. As casiñas dun pobo corren xuntas ao redor dun outeiro. Dentro das fábricas hai luces que se chuchan co medo, en espera da morte. As parrumeiras botan o primeiro fume. Dende a fiestra dun chalet regala surrisas unha pimpinela. No ceo ensaríllanse cada vez máis os aramios. Xa se ven rúas enfiadas, con casas goldrentas. O tren asubía, rouco, e métese no tobo.

Rañolas sai da estación, a máns ceibes, e atópase cun día gris e babuxento, nunha cibdade triste que ten un río con pescadores de cana. Sigue o peirán de «Voltaire» e olla unha ringleira de regateiros que venden libros vellos. Pasa pola ponte «Neuf» e quédase a mirar a barriga do cabalo de Enrique IV. Dispóis dalle por baixar ao «Vert Galant» e pásmase diante dun pintor que está secando con olladas asesinas a un probe bidueiro. Cando rube á ponte vai após dun señor de chaquet, e Rañolas descóbrelle un remendo na cueira do pantalón. Sigue, dispóis, polo peirán da «Mégisserie», a mirar galiñas engaioladas como paxaros. Rise dunha vella vestida de antroido que garda un kiosque de desafogo… Na praza do «Chatelet» dase conta de que as trullas de Lourdes aínda non escoitaron á serpente e que as de París xa comeron moitas mazáns.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *