30 Rañolas é un xigante para o manxador abraiado

dous-sempre_0029

Pedro e Rañolas falan no curruncho dunha baiuca, dispóis de comer ben.

—Eu paseinas gordas por eses mundos; pero agora vou ser un home dereito coma ti, porque trouxen cartos, e co diñeiro remédiase todo.

—¿E qué vas facer, meu santo?

—Primeiramente buscar a un ciruxano que me corte as pernas.

—Pero…, ¿ti toleas ou qué?

—¡Que vou tolear! Xa verás ti dispóis quén son eu!

—E logo, qué matinas?

—Pois en canto me corten estes membros poño outros de resorte. Por certo que xa os trouxen de París.

E Rañolas conta unha hestoria: Alá en París había un capitán que perdera as pernas na guerra i entón o Goberno regalóulle outras tan axeitadas que o mutilado camiñaba con elas como se fosen as súas mesmamente. Ese capitán morréu e vaise Rañolas i engaiola á viuda, e mércalle por catro cadelas os enxeñosos membros do difunto.

—¿Entendes agora? Eu quero andar de pé, como os demáis homes, porque son tan home coma calquera. Ti xa vés o que me está pasando: se viñese mal traxeado tomaríanme por mendicante, pero como veño ben vestido fago rir á xente. ¡Canallas!

—E a tí qué máis che dá? En tendo cartos moquéaste do mundo.

—Mira para min: aínda estóu torrado pola raxeira e atanido polas xiadas, de andar a pedir. Non; mendicante, non, ¿sabes? Primeiro morto que parecer mendicante; pero un home escrequenado non é home.

—Pero en canto che poñan esas pernas…

—Ouh, entón abro unha reloxería e a vivir traballando. Porque eu deprendín o oficio de reloxeiro.

Cando Rañolas esgotóu todas as ilusións, púxose a despertar recordos, i endelí os dous de sempre anovan a vida de rapaces e caen embercellados na señardá.

—Imos merendar agora. ¿Qué che parece, Pedro?

—Home, por min…

E antramentras preparan na cociña unha caldeirada, Pedro resíntese das súas mágoas, e con voz melurosa cóntalle a Rañolas cantas está pasando baixo o poder da sogra.

—Vaites, vaites, Pedro. E ti por qué nona escagallas dun couce? Ti, que con ese corpo podías ser o galo do mundo.

No remate da merenda Pedro está como un odre, achuído de contentamento. Rañolas reve ledicia.

—Agora ti non digas a ninguén o que fun eu, nin á túa muller. Entendiches? Eu son un reloxeiro que chega da Franza, e nada máis.

Dispóis matinaron qué ciruxano podería cortarlle as pernas a Rañolas. Alí había ún algo tolo, pero moi sabido, de quén se contaban miragres e trascaburradas. Uns decían que lle lavóu os pulmóns a un tísico e que llos deixóu novos do trinque; outros contan que compuxo unha perna rompida, e que ao sacarlle a bisma aparecéu o pé revirado co carcañal para diante.

—Ese médico ten moita sona; pero a miña sogra dí que é un escomungado, que ten tratos co demo.

—Entón non falemos máis. Ese vai ser o meu ciruxano.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *