44 Rañolas fai voar o mundo en frangullas

dous-sempre_0043

Ben está ter segura a mantenza do corpo, encher o bandullo de compango diario; pero ademáis compre ter segura a libre respiración do esprito, encher a cabeza de soños ledos. O benestar non se conquire traballando; lógrase mellor na folganza. Por eso Rañolas era feliz cos seus anceios, cando andaba ás baroutas polo mundo adiante; pero a ventura malvóuselle de saudades ao toparse ceibe da miseria i escravo do traballo.

De pouco lle podían valer as aparencias de home libre, cando de certo vivía en cadeas, a traballar engoumado. Desexos lle daban de sair outra volta dacabalo dun burro, a torrarse de sol polos camiños. Rañolas non quería ser un difunto co corazón andando, un reló máis da reloxería, unha máquina de corda para contar o tempo que pasa. Os relós serían felices; pero el era un home devecido de libertade.

Os tortos consellos da miseria fórano empurrando cara a escravitude. ¡Mália o día que conquiréu o «dereito ao traballo» para trocarse de home ceibe en escravo do fisco i en azacán dos «burgueses» que lle levaban relós de ouro para compoñer!

Cando Rañolas se veu esplotado como un boi, os noxos da vida doéronlle máis que nunca. Decatóuse do erro cometido e a desventura foino pechando dentro de sí mesmo, onde vivían trabadas as íntimas inquedanzas. Adoecéu de carraxes e dende entón a súa cabeza foi o centro do mundo.

Ideas lle daban de atuar a boca con dinamita, de alcender a mecha i esbarrufar de miolos a vouta do ceo. E unha vez foi vencido pola onda.

O feito acaecéu no anoitecer deburado dun día de vrán. O estrondo chamóu polos veciños, que se detiveron encorados de anguria. A parede fendida, a xanela pendurada dun gonzo, as tellas rompidas… A traxedia ventábase dentro da casa.

Un garda municipal sacóu forzas de medo e arriscóuse a rubir os banzos da escada, i en chegando ao apartamento quedóuse arrepiado.

Os boqueiróns do teito amostraban anacos de ceo estrelecido. Na fiestra locía os seus albos cornos a lúa nova. Unha bocha de luz eléitrica mantíñase acesa de miragre i alumeaba a escea.

Da morea de entullos surdía o corpo de Rañolas, encoiriño de todo, sentado nunha cadeira derreada. O tronco sen cabeza, desfeito en carniza; os longos brazos pendurados; as pernas tocas.

Na parede branca, salferida de miolos sanguiñentos, deixa Rañolas a súa despedida. Era unha soia verba, escrita con letras grandes e mouras:

¡PROTESTO!

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *