10 Rañolas fuxe dos moinantes que o tiñan engaiolado

dous-sempre_0009

 

No camiño retorto dunha romería de tres días aparecen a Xarda, Barrote e Rañolas, compoñendo unha familia ben axeitada para trubar o corazón dos romeiros.

Máis abaixo érguese un probe que non sabe pedir, oferecendo as cuncas das máns ao sol. É un cego que se estrena como mendicante naquela romería. Levárono ao camiño e alí ficóu ergueito e silenzoso, como un fito de carne, sen arte para desmpeñar a súa ceifa na veira dos moinantes.

Máis arriba declama punxentes decires unha enloitada, viuda dun afogado imaxinario, con cinco rapaciñas ao seu redor, alugados a xornal. É unha trapisondista que sabe traballar na farsa dos moinantes e desempeñar o seu rol de viuda moza cangada de fillos. Láiase longamente, e a tristura do seu laído ten caídas de fado portugués.

Xa estamos no antre fusco e lusco, e pola calzada montesía que rube ao santuario aínda van e veñen as xentes, e os mendicantes, esbroados e roucos, siguen amostrando as súas laceiras na veira do camiño.

—Eu afógome de reseco —dixo Barrote.

—Tamén eu —respondéu a Xarda.

—Pois eu morro de fame —completóu Rañolas.

E os tres, naquel punto, decidiron rematar a xeira, e foron a mollar a gorxa ao pé dunha pipa de viño, en rolda con outros compañeiros.

O dono do tíovivo achegóuse aos moinantes e comezóu a beber na súa compaña. Era un home marcado de vixigas, de gran simpatía, sempre cun pito mamado nos beizos, chiscando un ollo, coma se lle batese nel o fume do tabaco —xesto de xogador de naipes—. Axiña beberon máis da conta, e o dono do tíovivo sacóu o libro das coarenta follas e armóu unha timbiña.

Pouco a pouco os cartos de todos foron pasando á bulsa do banqueiro. Barrote, que tiña moito corazón para xogar, perdéu a derradeira cadela, e os seus ollos brilábanlle de carraxe. A Xarda, coa face albeira, sen sangue nos beizos, retorcíase os dedos das mans. Rañolas estaba máis enconicado que nunca.

—¡Compre ter pacencia, meus amantiños! —dixo a surrir o ganador—. Si perdéchedes tamén podíades gañar. ¡Veñan dous netos de viño por cabeza, que ben os merecedes!

Os moinantes, calados, remoían a súa ruindade, e a luz de saín tremía de medo.

A Xarda liscóuse como unha cobra, e de alí a pouco volvéu ao pé de Barrote. Acababa de roubar ao probe cego que pedía esmola máis abaixo deles; pero Rañolas vixiaba e foi en procura dos civiles…

—Imos probar fertuna, tí e máis eu, os dous man a man —invitóu a gandaina de Barrote, ciscando enriba da mesa unha manchada de cans e cadelas. —Vai todo á primeira sota que apareza.

O dono do tíovivo aceitóu o desafío e a timba armóuse novamente. A sota portóuse ben coa Xarda; pero dispóis veu un cabalo treidor e pola derradeira un sete deixóuna sen cartos.

A piolleira tráxica non pudo reprimir unha surrisa i entón a Xarda, fora de sí, encaróuse coa moza que facía de viuda no camiño.

—¿De qué te rís, tí, porca das ánimas?

A moza, por toda resposta, ergueuse alporizada, e nun lampo de xenio botóulle as gadoupas á Xarda e cobreulle a faciana de regos sanguiñentos. As dúas mulleres ensarilláronse, e non tardaron en amostrar os lacóns e os perniles rabuñados, por antre as rachaduras da roupa.

Nesto apareceron os civiles.

Rañolas aproveitóu aquel rebumbio para ceibarse dos moinantes, e montado no burro largóuse a rir da súa xogada.

—Namentras andan a voltas coa xusticia teño tempo de percorrer moitas légoas. O mundo é grande e o meu burro bule ben.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *