23 Rañolas lémbrase de que ten unha patria

dous-sempre_0022

O ceo de París pingóu moita auga para que Rañolas acougase; pero agora ten un posto de periódicos nas reixas do Museo Cluny e ninguén lle tuse. Vive nun apartamento con balcón; no papel das paredes hai máis de catro mil homes igoales tocando a bandurria; o linóleum do piso foi campo de frores brancas que aínda se conserva louzano debaixo da cama; a cama ten amortigadores de vidro como os pianos; hai un cheirume a cola de carpinteiro. E de porparte recibe visitas amorosas dunha veciña parafuseira que anda co corazón espiñado por el e que lle chama «Mon joujou». Rañolas sería feliz se fose como os demáis.

Unha vez paróuse diante do seu posto un home de «gabardina»; miróuno ben e perguntóulle:

—¿E tí serás Rañolas?

—Son. E tí… ¿serás o afiador ourensán?

—O mesmo.

Os dous amigos danse as mans e ceiban risadas, trocan perguntas e respostas á retesía, e por eles que ardese París naquel intre.

—Eu «amúsome» moito eiquí; pero acórdome de alá —dí o afiador, chapurrando francés e galego— e como xa sei ben o «métier» de eleitricista podo gañar vida en Ourense.

—¿E non sintes deixar París?

—Home… si che hei decir verdade ando enamoricado dunha rapariga; pero… «j’m’en fous! Et, tu sais…» alá tamén hai mulleres.

Cando Rañolas ve marchar ao afiador quédase caviloso e tristeiro, magoado pola morriña, ou cecáis acompañado por unha ilusión nova. Rañolas sempre andivo na brétema, mais agora vé a luz lonxana dunha espranza: Voltar á terra como o afiador ourensán, para gozar da vida paseniñamente.

Aquela noite chega Rañolas ao seu apartamento e alcende o quinqué de gas; pero non pode ler os periódicos como adoitaba facer sempre, porque agora ten un formigueiro na alma. Dalle corda ao reló e repara que o ten parado…

Para Rañolas o reló comezóu sendo unha alfaia que valía tantos francos; pero agora é unha prenda inestimábel, un ser vivente a latexar na quentura do peto, un irmanciño de prata, un corazón máis que leva por fora. Nos primeiros tempos contentábase con acariñarlle os lombos; dispóis abríalle o peito para ver cómo bulían as entranas; de remate esgarabellóu coa punta da navalla, e pouco a pouco foi descobrindo o segredo da máquina. Rañolas coñece o seu reló e sabe ben ónde lle doi cando está doente; porque os relós teñen enfermedás que descoñecen os reloxeiros, teñen alma, temperamento e desarranxos que somentes o amor pode curar. Rañolas sabe que ao reló non lle senta a friaxe do mármore pola noite nin a corda pola mañán; sábeo porque sí, porque ten man para coidalo, como hai homes que teñen man para criar paxaros.

Coa morte do reló Rañolas esquece as súas mágoas e ponse a darlle vida. Xa durme París e Rañolas aínda furga no aparello para buscar o mal. Desmóntalle as pezas amodiño, vólvellas a poñer, e dispóis de moitos coidados o reló revive. Entón Rañolas alenta con ledicia e quédase senlleiro a mirar a súa obra.

—¡Quén me dera ser reloxeiro!

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *