33 Siguen as desventuras de Pedro

dous-sempre_0032

Pedro levaba dous días de cesante, a fuxir de sí mesmo. Era unha esponxa embebida de melanconía. Quixera marcharse polo mundo e turraba por el o conchego do fogar. Facía calor e tiña frío. A ialma pedíalle conforto e ventáballe mágoas a eito.

En troques Rañolas era feliz. Tiña un local alugado e agardaba unha partida de relós e ferramentas para abrir a reloxería. Andaba xa de bastón e medraban mundos para os seus anceios de felicidade.

Pedro foi contarlle a Rañolas a súa desgracia.

—E o pior vai ser cando se entere a miña sogra!

Rañolas non soupo consolalo.

—De verdade que merecías unha tunda, por parvo.

E sucedéu o que Pedro temía. Enteróuse a siña Filomena… ¡A siña Filomena enteróuse! No intre houbo as do demo a parir. A vella estroupeleaba no sobrado, dándolle gusto ás mil gorxas da carraxe, e as rapazas da costura facían rolda para calmar as angurias da mestra. O lance primeiro duróu toda a mañán; mais o drama debía seguir aínda, porque faltaba o mellor persoaxe…

A muller de Pedro está impando, debruzada na mesa. Os rapaces, cansos de chorar, ollan aflitos o lume morto da lareira. A siña Filomena sentóuse ao axexo da porta; parece que vai cantar e trémelle a perna dereita.

Soan as dúas da tarde. Pedro abre a porta e de súpeto comeza o segundo lance.

A siña Filomena bótase con dentes e poutas contra o xenro, i el ponlle o lombo.

—Sanguexuga! ¡Sarna! ¿Pensabas que non hai máis que facer fillos ou qué? ¡Alarbio! ¡Lurco!

Pedro engruñóuse, como unha araña ferida, e a sogra, cos untos na boca, xa non ten forzas para darlle máis. Dispóis encárase coa filla.

—¿E agora qué vai ser dos teus rapaciños? E aínda decías que era bó. ¡E tíñamos un ladrón na casa! Si che parece podes deitarte outra volta con ese visgo! ¡Babiona! ¡Toupeira!

Rematóu coa filla e diríxese aos netos.

—¡Qué bós enxemplos recebides! ¡Qué pai vos cadróu, meus soles! Ai, si non vos salva o sangue da vosa nai estades perdidiños! ¡Coitados! ¡Iñocentes!

Lémbrase do xefe da oficiña e mándalle un recado polo aire.

—E tí, cara de verdugo chino, tés de pagalas no inferno! Xa non serías home para denunciar ao meu difunto!… ¡Cobarde! ¡Porco! Así che saquen os ollos cun compás!

Vólvese de novo a Pedro.

—¡Panarra! ¡Plepa! ¿Coidas que vas vivir á conta da miña filla? Ai, eso si que non! Xa te podes ir preparando para colleres un barco en Vigo; xa lle podes escrebir a ese curmán que tés alá, porque…

Nesto a siña Filomena reparóu que Pedro miraba para ela e… ¡pum!… escolfóulle na cara un fregaduxo mollado.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *