22 Todo París é de Rañolas

dous-sempre_0021

Rañolas fai render os cartos para ter tempo de cachear París, apañándose no aire; ao tusmo dunha maneira de vivir sen amo. Si ten moito frío métese no Metro, para quencer; si ten moita fame bótalle cousas ao calleiro, para enganalo; si ten moito sono séntase no curruncho dunha eirexa, para botar unha soneca. Todo París é de Rañolas.

Dende os primeiros días atopóu cama de balde no mercado Central. Rañolas anda por alí, a facer a zaina, para colarse por unha rendia, como o piollo na costura. A primeira vez o cheiro das cebolas podres fíxolle dar un esbirro, i entón buléu á súa veira un sapo asañado, e fungóulle : «¡Tais-toi!».

Alzóu a néboa que pingaba no lombo dos grandes pazos —monstros de ferruxe—. Pasaron os días borrallentos, medraron as horas, e os probes que aínda viven morneas ao sol nos peiráns da «Cité». Rañolas ollóu agomar os albres no xardín de «NotreDame», saudoso da primaveira dos campos. Divírtese cos pardales, botándolles frangulliñas de pan, á pillota. Recórdase de cando andaba aos niños, e ten unha lembranza para os paxaros bonitos que saben cantar e que prefiren a morte a seren mendicantes de cibdade. Repara na ledicia daqueles cativos paxaros, que xa non saberían vivir en provincias, e xúrdelle nos adentros unha sospeita.

—¡Ai, non; eu non quero ser un pardal de París!

Rañolas estaba enfraquecido de tanto xaxún e xa lle regañaban os cóbados. Compría deixar a vida ventureira, para non afundirse na lama de París; e naquel punto soergueuse do banco, decidido a poñer mans ao traballo. Vai andando cara a ponte de San Lois, a debullar anceios espranzados, e ao pasar diante do restaurant «L’ami» olla que un probe apaña «colillas» debaixo das mesas, e o ardido Rañolas sinte arreguizos de medo… ¡Non; primeiro ladrón que mendicante de cibdade!

No restaurant hai un letreiro que dí: «Quoique l’on dise, quoique l’on fasse on est mieux ici qu’en face», e Rañolas sinte desexos de comer quente. Mira o reló, apalpa o bulto dos cartos i entra. Séntase no curruncho máis avesío, e dispóis de comer ben quédase a cavilar. Un velliño de guedellas brancas oferécelle un ramo de «muguet» e o escrequenado engorda de ilusións…

Rañolas métese, carranchudo, polo «Quartier Latin» e ve pasar un reximento levado por tambores e trompetas, enxurrada e balbordo que se perde axiña, deixando estremecidas as almas enxeles. Rañolas tamén soupo fremer; pero deseguida cavilóu que un home avanzado non é un monifate para marcar o paso, e avergoñóuse da súa emoción.

—Boh; tamén me gustaba o himno de Lourdes e dispóis!… —dixo moi enfonchado.

Pola ponte «Saint Michel» entran os vendedores de periódicos, a correr e berrar. Rañolas lémbrase do seu oficio, e seguro do porvir merca unha chaqueta nova e busca pousada.

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *