11 Velahí vai unha alma grande metida nun corpo cativo

dous-sempre_0010

 

Cando Rañolas fuxía dos moinantes, a maxinación, a ferver, inventáballe iñormas para gañar a vida. ¿Deprendería a tocar un istrumento? ¿Faceríase zapateiro remendón? Axiña trocaba de idea e quería ser criado de cego: mandaría facer un carriño levián, cunha roda dianteira e veo para guiala; o amo empurraría o carro por detrás, i el iría repanchigado dentro. Non; sería mellor que o cego fose collido ao rabo do burro…

Dispóis saíu da realidade e soñóu: ¡Ai, si atopase unha ola ben acugulada de onzas recortadas! E pola derradeira, a súa potente maxinación foino levando ao reino das fadas. O día pillóuno en plea felicidade, cavilando na lámpara de Aladino, e ao riscar o sol Rañolas tivo que baixar a terra e pedir un cacho de pan na primeira porta, porque esgarecía de fame.

Pasaron días e por vieiros descoñecidos foise achegando a unha romería de sona, onde tiña mentes de apañar algunhas cadelas. Non tardóu en facer xuntanza con outros mendicantes que o colmaron de perguntas; por certo que Rañolas non contestóu ben a ningunha. A libertade en que se atopaba, dáballe humor para mentir, pola ledicia de sentirse dono do día e da noite, soberán de sí mesmo e do burro, cheo de espranzas ledas.

—¿De ónde vés, rapaz?

—Veño de San Campio, fuxindo de miña tía.

—E logo qué che pasóu?

—A miña tía ¿saben? andaba en pecado mortal cun aserrador portugués e matábame a tundas.

A forza de mentiras deste xeito foron pasando camiños e chegaron á romería, no intre en que os sinos repenicaban a vésperas.

—Eu quédome a pedir eiquí, na pontella —dixo Rañolas.

E alí demoróu dous días arreo, xuntando cadelas a forza de petar na concencia dos romeiros. Abofé que a xeira foi un ben de Deus, pois ao rematar a romería Rañolas puxo en plata tres pesos, que gardóu ben gardadiños, e con eles, considerouse dono do mundo.

Coméu e durméu ben para tomar pulo, e cando recobróu forzas montóu na besta, e perguntando, perguntando, chegóu á estrada de Castela. Sigueuna paseniñamente, e dispóis de miudos sucesos que non merecen contarse arribóu ás estremas de Galiza.

Diante da cruz de pedra que se ergue nas Portillas, pousóu a ofrenda dun croio de seixo no milladoiro, e sen mágoa de deixar a terra da súa nascencia entróu con aquel de conqueridor en terras alleas.

O mundo era pequeno para os seus anceios.

Deixar uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *